เสียง : ไทย

6.9

ดูหนัง The Magnificent Seven สิงห์แดนเสือ 2016 พากย์ไทย เต็มเรื่อง

เรื่องย่อ:The Magnificent Seven สิงห์แดนเสือ 2016 พากย์ไทย ไม่ค่อยมีนักแสดงที่มีเสน่ห์มากมายขนาดนี้ในภาพยนตร์ที่ให้ความรู้สึกไร้วิญญาณเท่าฉบับปรับปรุงของ “The Magnificent Seven” ของอองตวน ฟูกัว มันคือหนึ่งในโปรเจกต์ที่น่าจะประสบความสำเร็จได้บนกระดาษ นักแสดงทั้งหมดถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ และจริงๆ แล้วผมเป็นแฟนตัวยงของบทละครสอนใจแบบโบราณของฟูกัวยุคหลังๆ อย่างเช่น “The Equalizer” และ “Southpaw” เสียอีก อย่างไรก็ตาม ผลงานชิ้นนี้ ซึ่งเป็นภาพยนตร์เปิดงานในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโต มักจะดูไร้แก่นสาร เป็นการฝึกฝนแนวภาพยนตร์ที่สะท้อนถึงเวอร์ชันของจอห์น สเตอร์เจส และอากิระ คุโรซาวา แต่กลับไม่มีเสน่ห์ของเวอร์ชันแรก และไม่มีความลึกซึ้งของเวอร์ชันหลังเลย พรสวรรค์อันน่าทึ่งของนักแสดงในเรื่องนี้บางครั้งก็ทำให้ผู้ชมอินไปกับฉากยิงปืนสุดระทึกได้ และยังมีนักแสดงระดับ MVP อยู่บ้างในแง่ของนักแสดง แต่ก็ยากที่จะจินตนาการว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะมีมรดกทางภาพยนตร์ใกล้เคียงกับผู้ที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ หนึ่งใน MVP เหล่านั้นคือปีเตอร์ ซาร์สการ์ด ผู้รับบทบาร์โธโลมิว โบก ตัวร้ายในเวอร์ชันนี้ ซาร์สการ์ดและฟูกัวรู้ดีว่าต้องไม่ปิดบังตัวตนของความชั่วร้ายที่แท้จริง พวกเขาแทบจะให้หนวดเคราแบบแฮนด์บาร์แก่เขาเพื่อหมุน ในฉากเปิดเรื่อง หลังจากสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้คนที่ยำเกรงพระเจ้าแห่งโรสครีก เขาก็เผาโบสถ์ของพวกเขาจนวอดวาย ราวกับปีศาจที่ขี่ม้าออกมาจากนรก ที่จริงแล้ว น่าเสียดายที่เราไม่ได้มีเวลาให้ซาร์สการ์ดเป็นตัวเอกของเรื่องมากนัก เพราะเขารู้วิธีที่จะยอมรับตัวร้าย อีกด้านหนึ่งของเหรียญคุณธรรม เราได้พบกับแซม ชิโซล์ม (เดนเซล วอชิงตัน) นักล่าเงินรางวัลที่ได้รับการว่าจ้างจากเอ็มมา คัลเลน (เฮลีย์ เบนเน็ตต์) หนึ่งในพลเมืองของโรสครีกที่กล่าวถึงข้างต้น ชิโซล์มเป็นชายผู้เปี่ยมด้วยความยุติธรรม—ปรากฏตัวในชุดดำทั้งตัว ขี่ม้าสีดำ เขาเป็นคนประเภทที่ปากแข็งและเงียบขรึม ซึ่งเปิดโอกาสให้วอชิงตันได้แสดงเสน่ห์ตามธรรมชาติหรือความสามารถในการเป็นผู้นำของเขา เขามีเคมีที่ดีกับนักแสดงร่วมอยู่บ้าง แต่ชิโซล์มกลับเป็นฮีโร่ที่น่าเบื่อเกินไปสำหรับนักแสดงที่มีความสามารถและมักจะดูสนุกแบบนี้
ชิโซล์มรวบรวมคนหกคน (อย่างที่คุณเดาได้) เพื่อช่วยปกป้องโรสครีกจากโบกและลูกน้องของเขา คนแรกคือฟาราเดย์ ชาวไอริชขี้เมา ซึ่งรับบทโดยคริส แพรตต์ ผู้มีฝีมือเยี่ยม เรายังได้พบกับเพื่อนร่วมงานเก่าคนหนึ่งของ Chisolm นั่นคือ Goodnight Robicheaux (Ethan Hawke) ผู้มีอาการ PTSD และ Billy Rocks (Byung-hun Lee) มือขวาของเขา ผู้ว่องไวและดุดันด้วยคมดาบ Chisolm ตัดสินใจปล่อยให้ค่าหัวของเขาหนึ่งอันมีชีวิตอยู่ ดังนั้น “Magnificent” คนที่ห้าจึงกลายเป็น Vasquez (Manuel Garcia-Rulfo) กลุ่มนี้ประกอบด้วยชาวอเมริกันพื้นเมืองชื่อ Red Harvest (Martin Sensmeier) และสุภาพบุรุษที่อาจไม่มั่นคงชื่อ Jack (รับบทโดย Vincent D’Onofrio ราชาแห่งสิ่งที่อาจไม่มั่นคง) เช่นเคย โครงสร้างของ “The Magnificent Seven” ค่อนข้างสวยงามในความเรียบง่าย ต้องหยุดยั้งคนชั่ว และคนทั้งเจ็ดจึงรวมตัวกันและสร้างทีมที่ทรงพลังอย่างไม่คาดคิดโดยการผสมผสานชุดทักษะเฉพาะตัวของพวกเขา เนื่องจากเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ประเภทนี้ไม่ได้มีอะไรมากนัก ความสำเร็จหรือความล้มเหลวจึงขึ้นอยู่กับการดำเนินการ และเรื่องนี้มักจะแบนราบเกินไป ผมเฝ้ารอให้หนังเข้าเกียร์ เพื่อใช้บุคลิกที่ร่าเริงของนักแสดงอย่างวอชิงตันและแพรตต์ให้จบ ซึ่งรู้สึกเหมือนว่ามันทำอะไรได้มากกว่าแค่การสนองตอบเนื้อเรื่องที่ตรงไปตรงมาอย่างเหลือเชื่อ “The Magnificent Seven” ดำเนินเรื่องจากจุด A ไปยังจุด B ไปยังจุด C มากเกินไป และเราจะรู้สึกได้ถึงการขาดโมเมนตัมนี้จริงๆ เมื่อหนังเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาชั่วขณะ ยกตัวอย่างเช่น การได้เห็นฮอว์กและวอชิงตัน ดารานำจาก “Training Day” กลับมาพบกันอีกครั้ง และถูกนำมาสร้างเป็นฉากดราม่าที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวของหนัง ทำให้ตัวละครมีมิติมากขึ้น แต่กลับไม่กลายเป็นเปลวไฟ ปัญหาส่วนหนึ่งคือ “The Magnificent Seven” เรื่องนี้ดูเหมือนจะถูกสร้างจากฉากเก่าๆ มากเกินไป ขาดความรู้สึกถึงยุคสมัยและฉากไปเลย ไม่เคยรู้สึกแม้แต่ครั้งเดียวว่ากำลังดูตัวละครในเรื่อง มากเท่ากับกลุ่มนักแสดงมากฝีมือที่มารวมตัวกันเพื่อสร้างสรรค์ผลงาน บทสนทนาอ้างอิงถึงแนวคิดอย่างความชอบธรรมและความยุติธรรม แต่กลับไม่มีความจริงใจใดๆ เลย ปัญหาส่วนหนึ่งก็คือ “The Magnificent Seven” ให้ความรู้สึกเหมือนหนังฟอร์มยักษ์ช่วงซัมเมอร์ยุคใหม่พอๆ กับที่มันยกย่องหนังของอากิระ คุโรซาวะเลย เราได้เห็นหนัง “รวมพลฮีโร่สุดป่วน” มากมายในช่วงหลายปีหลังจากหนังของสเตอร์เจส และ “Magnificent Seven” เวอร์ชั่นนี้ดูเหมือนจะมีความคล้ายคลึงกับ “The Avengers” มากพอๆ กับหนังของสตีฟ แม็กควีน สำหรับบางคน แค่รวมพลฮีโร่สุดป่วนกลุ่มนี้ก็เพียงพอแล้ว และเอาเข้าจริง เราอาจจะได้เห็นหนังที่มีโครงสร้างแบบนี้ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เห็นหนังคาวบอยที่เน้นดาราดังแล้ว พลังดารา โดยเฉพาะกับหนังขโมยซีนอย่างแพรตต์และฮอว์ก อาจรุนแรงจนแฟนหนังแนวนี้มองไม่เห็นศักยภาพที่สูญเปล่า พวกเขาแค่ลืมใช้ประโยชน์จากมันเท่านั้น