เสียง : ไทย

4.7

ดูหนัง The Crow อีกาพญายม 2024 พากย์ไทย เต็มเรื่อง

เรื่องย่อ:The Crow อีกาพญายม 2024 พากย์ไทย หนังดีมักจะมีความซื่อสัตย์ แต่หนังไม่ดีก็มีความซื่อสัตย์ได้เช่นกัน “The Crow” ว่าด้วยเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ถูกฆาตกรรมพร้อมกับคนรัก และฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อแก้แค้น เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของหลักการนี้ มีหลายองค์ประกอบที่ไม่ค่อยลงตัว (รวมถึงภาพย้อนอดีตที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่ย้อนไปถึงบาดแผลในวัยเด็กที่ทำให้พระเอก เอริค เดรเวน ต้องเข้าโรงพยาบาลจิตเวช) และคุณต้องยอมรับว่าเรื่องราวความรักหลักนั้นทรงพลัง เพราะตัวหนังต้องการมัน และเพราะนักแสดงก็น่ารัก บทภาพยนตร์ของแซค เบย์ลินและวิลเลียม ชไนเดอร์ใช้เวลาพอสมควรในการปูทางไปสู่เหตุการณ์สำคัญอันน่าสะพรึงกลัวที่ขับเคลื่อนเรื่องราวส่วนที่เหลือ และหนังไม่ได้ดำเนินไปถึงจุดที่พระเอกกลายเป็น The Crow เทพมรณะที่ตัวเองสร้างขึ้นเอง คล้ายกับโจ๊กเกอร์เล็กน้อย จนกระทั่งถึงช่วงสุดท้าย และยังมีปัญหาอื่นๆ อีกมากมายที่ผมจะพูดถึงในภายหลัง
แต่หนังกลับมีความมั่นใจอย่างเงียบๆ ในอัตลักษณ์และวิธีการของมัน รวมถึงระบบอภิปรัชญาที่สนับสนุนโครงเรื่องทั้งหมด ซึ่งชวนให้เชื่ออย่างไม่คาดคิดในตอนจบ หนังเรื่องนี้ไม่ได้มาเพื่อสร้างมิตรภาพอย่างที่ผู้เข้าแข่งขันรายการเรียลลิตี้ชอบพูดกัน แต่มาเพื่อซื่อสัตย์กับตัวเอง และเดินตามเส้นทางที่ถูกต้องในแง่นี้ ตลอดไปจนถึงตอนจบ ซึ่งสอดคล้องกับจิตวิญญาณของจอห์น คีตส์ และเอ็ดการ์ อัลลัน โพ รวมถึงต้นฉบับของนิยายภาพของเจมส์ โอบาร์ ความรุนแรงนั้นโหดร้ายอย่างน่าตกตะลึง แม้แต่ตามมาตรฐานของหนังระทึกขวัญแนวแก้แค้น—อย่างอลังการและเกินขอบเขตอย่างตั้งใจในแบบหนังระทึกขวัญแนวอาร์ตเฮาส์/กรินด์เฮาส์อย่าง “Drive” หรือ “Only God Forgives”—ราวกับว่าหนังกำลังทุ่มสุดตัวเพื่อสร้างความตกตะลึงให้กับผู้ชมที่คิดว่าตัวเองไม่น่าตกใจเลย และการตัดสินใจที่จะใช้เวลานานมากในการแสดงให้เราเห็น Eric Draven (รับบทโดย Bill Skarsgård) ผู้มีดวงตาโตเศร้าหมองก่อนการเปลี่ยนแปลงเหนือธรรมชาติ และพัฒนา Shelly (นักดนตรี FKA Twigs) คนรักของ Eric ซึ่งเป็นผู้หญิงที่อยู่ชายขอบของโลกใต้ดินของพวกโกธิกที่กำลังหนีจากความลับอันดำมืด ในฐานะบุคคลที่มีตัวตนและภูมิหลังเป็นของตัวเองนั้น ให้ผลตอบแทนที่ค่อนข้างดีในเรื่องราว แม้ว่าช่วงแรกอาจจะน่าหงุดหงิดเล็กน้อยก็ตาม หลังจากการเสียชีวิตของเชลลี หนังเรื่องนี้พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดใดๆ อย่างชัดเจน แต่กลับกลายเป็นหนังรักโรแมนติกแบบฉบับ R สุดขั้ว ราวกับเป็นหนัง “บทเพลงอาลัยในสุสานชนบท” ในยุคสมัยที่ความจริงใจทุกรูปแบบถูกมองข้ามไปอย่างไม่ทันคิดว่า “น่าอาย” หนังเรื่องนี้สมควรได้รับเสียงปรบมือที่ยอมทำตาม และยิ่งไปกว่านั้นที่ติดตามการตัดสินใจนี้ไปจนถึงบทสรุปอันน่าสะพรึงกลัว และมอบตอนจบที่ลงตัวให้กับผู้ชม แม้ว่าจะไม่ใช่ตอนจบที่ทำให้ผู้ชมยิ้มแก้มปริก็ตาม จริงอยู่ที่ไม่มีจักรวาลใดที่หนังเรื่องนี้จะเรียกได้ว่าเป็นหนังที่ยอดเยี่ยม หรือแม้แต่เป็นหนังที่เน้นแต่เรื่องธุรกิจล้วนๆ Twigs ก็เป็นหนังที่ถูกใจ แต่การแสดงกลับค่อนข้างจืดชืด และ Skarsgård ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก แม้จะดูเหมือนทุ่มเทให้กับเรื่องราวความรักอย่างเต็มที่ มันอาจจะช่วยได้ถ้าตัวละครไม่ดูเหมือนกำลังเสพยา แม้ว่าจะไม่ได้เสพยาก็ตาม ผู้กำกับ Rupert Sanders (“Snow White and the Huntsman,” ฉบับคนแสดง “Ghost in the Shell”) พึ่งพาภาพตัดต่อแบบ “คู่รักเล่นสนุกกัน” มากเกินไป ซึ่งดูเหมือนจะต้องการใส่ความหมายรองลงไป (Eric จูบ Shelly ผ่านม่านสีขาวบางๆ ที่ดูเหมือนผ้าห่อศพ และหลังจากที่เธอเสียชีวิต ก็มีภาพของเธอจมลงไปในท่าเรืออันมืดมิดราวกับในหนังเรื่อง “Titanic” แม้ว่า Eric จะยื่นมือออกไปก็ตาม) ฉากเหล่านี้น่าจะเปลี่ยนเป็นฉากจริงๆ ที่ทั้งสองคนแสดงพฤติกรรมแบบคนจริงๆ มากขึ้นได้ ทั้งหมดนี้บวกกับความรุนแรงสุดขั้วและตอนจบที่ไม่สดใส น่าจะเป็นเหตุผลที่สตูดิโอ Lionsgate เลิกผลิต “The Crow” โดยไม่ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ และ (ดูเหมือนจะ) แทบไม่มีการโฆษณาหรือการตลาดเลย แต่นี่ก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นความผิดพลาด เพราะถึงแม้จะมีความผิดหวังและความผิดพลาดต่างๆ มากมาย ทั้งการจัดองค์ประกอบภาพที่ขาดจินตนาการ และภาพถ่ายกลางคืนที่ดูขุ่นมัวหรือขุ่นมัว แต่หนังเรื่องนี้ก็มีอะไรบางอย่าง ทั้งความพิเศษ ออร่า หรือบางทีอาจเป็นแค่เจตนาที่บริสุทธิ์ชัดเจน ซึ่งน่าจะช่วยป้องกันไม่ให้ถูกกล่าวหาว่าเป็นแค่การสร้างใหม่เพื่อหวังเงิน คงไม่มีใครในวงการบันเทิงที่ทำแต่เรื่องเงินๆ ทองๆ จะยอมดูหนังอย่าง “The Crow” เวอร์ชันนี้ ซึ่งนิยามความรักแท้แบบศตวรรษที่ 19 ว่าต้องใส่ชุดดำคุกเข่าข้างหลุมศพ และต้องทุ่มเทเวลาไปกับการพัฒนาจักรวาลวิทยาอย่างละเอียดเพื่อใส่แรงจูงใจของตัวละครในบริบท และปล่อยให้หนังสร้างข้อความที่ไปไกลกว่า “คนเลวฆ่าสาวของพระเอก พระเอกกลับมาฆ่าคนเลว” ซึ่งก็เหมือนกับสิ่งที่ Alex Proyas (“Dark City”) ทำเมื่อเขาดัดแปลงการ์ตูนต้นฉบับของ James O’Barr เป็นครั้งแรกเมื่อสามสิบปีก่อน ตัวร้ายในภาคนี้ โร้ก (น่าจะตั้งชื่อตามผู้กำกับผู้ยิ่งใหญ่ นิโคลัส โร้ก และรับบทโดยแดนนี่ ฮัสตัน ตัวร้ายประจำ) ไม่ใช่แค่อาชญากรธรรมดาๆ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายและทรงพลัง ซึ่งตามคำอธิบายของมันเองแล้ว มีอยู่มายาวนาน และมีความสามารถในการทำให้มนุษย์เสื่อมทราม ต่างจากตำนานเดอะโครว์ที่เคยเล่าขานบนจอมาก่อน ในภาคนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวเหนือธรรมชาติที่เกินกว่าการชุบชีวิตตัวเอกที่ตายไปแล้ว เช่นเดียวกับภาพยนตร์สยองขวัญเกี่ยวกับปีศาจ ปีศาจ และวิญญาณที่ถูกขโมย ในภาคนี้นำเสนอความชั่วร้ายในฐานะแหล่งพลังหรือพลังที่สามารถพกพาและนำมาใช้เป็นอาวุธ เปลี่ยนแปลงและทำลายผู้อื่นได้ เรื่องราวนี้ทำให้เรื่องราวใกล้เคียงกับนิทานของออร์เฟอุส ผู้พยายามช่วยยูริไดซ์ ภรรยาของเขาจากฮาเดส ถึงแม้ว่าฉากการพัฒนาเชิงอภิปรัชญาส่วนใหญ่จะใช้เวลาอยู่ในแดนสวรรค์ที่อยู่ระหว่างกลางก็ตาม ฉบับของโปรยาสน่าจะกลายเป็นตัวอย่างของภาพยนตร์ที่เน้นสไตล์ (ตัวละครมีลักษณะเรียบๆ/เป็นสัญลักษณ์ และภาพลักษณ์ถูกจำลองจากมิวสิควิดีโอ ปกอัลบั้ม และภาพการ์ตูนร่วมสมัยในขณะนั้น) และต้องยอมรับสุนทรียศาสตร์นั้นให้หนักแน่นยิ่งขึ้นหลังจากแบรนดอน ลี ดารานำของเรื่องถูกปืนประกอบฉากสังหารก่อนที่เขาจะถ่ายทำฉากต่างๆ เสร็จ ทีมงานสร้างใช้ภาพเงาของตัวแสดงแทนและภาพคอมโพสิตแบบหยาบๆ เพื่อประกอบสิ่งที่สามารถเผยแพร่ได้ ผลลัพธ์ที่ได้คือภาพยนตร์ที่หลอนด้วยความตายในหลายๆ ด้าน หวังว่าเวลาจะผ่านไปนานพอที่จะกล่าวได้ว่าผลลัพธ์นี้ แม้จะดีเกินกว่าที่ควรจะเป็น แต่ก็ได้รับความรักและความเสน่หาเพิ่มขึ้น เพราะผู้ชมรู้ดีถึงบาดแผลทางใจที่ก่อกำเนิดมันขึ้นมา (เอาจริงๆ ผมให้รีวิวหนังเรื่อง “The Crow” ของ Proyas อย่างดีเยี่ยมตอนที่มันออกฉาย แถมยังใช้เพลงประกอบเทปคาสเซ็ตจนหมดเกลี้ยง) เวอร์ชันใหม่นี้ไม่ได้เน้นหนัก เร้าใจ และว่องไวเหมือนหนังปี 1994 เลย มันคือหนังเศร้าโศกที่แฝงกลิ่นอายของหนังสยองขวัญและนิทานยุโรปเหนือ มันคือหนังเมืองใหญ่สไตล์นีโอ-นัวร์ที่แฝงความดิบเถื่อน ฝนตกหนักเป็นถังๆ สการ์สการ์ดผู้บึกบึนและแข็งแกร่งคนนี้ไม่ได้มีความสง่างามแบบนักเต้นของลี และไม่ได้พยายามเลียนแบบลีเลย ถ้าเอริค เดรเวนของลีเป็นปีศาจจอมหลอกลวง สการ์สการ์ดก็คงเป็นเหมือนโกเล็มดินเหนียวที่ครุ่นคิด ถูกเสกขึ้นมาเพื่อทำลายล้างเหล่าคนชั่ว ซึ่งก็ไม่เป็นไร มันเป็นแนวทางที่แตกต่าง และท้ายที่สุดแล้ว มันไม่เพียงแต่ได้ผล แต่หนังยังเคลื่อนไหวได้อย่างแนบเนียนโดยแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ “อีกา” เรื่องนี้ดูเหมือนจะเข้าใจตัวเองอย่างถ่องแท้ที่สุด เมื่อมันแสดงให้เห็นว่าเอริคได้เปลี่ยนแปลงตัวเองให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหารในนามของการไถ่บาปและความยุติธรรม ได้เลือกที่จะกลายเป็นสิ่งที่เขามองเห็น และละทิ้งความรักที่เปลี่ยนแปลงเขาให้ดีขึ้นในสมัยที่เชลลียังมีชีวิตอยู่ เอฟเฟกต์บนหน้าจอชวนให้นึกถึงคำพูดของเอ็ดการ์ อัลลัน โพที่ว่า “ความรักหลายปีถูกลืมเลือน ด้วยความเกลียดชังเพียงชั่วครู่” ทุกฉาก โดยเฉพาะในครึ่งหลัง ดูเหมือนจะได้รับคำสั่งสร้างสรรค์จากความถี่ลับที่มีเพียงผู้สร้างภาพยนตร์เท่านั้นที่ได้ยิน และที่ภาพยนตร์กระแสหลักเรื่องอื่นๆ ในปีนี้ไม่สามารถเข้าถึงได้ แม้ในตอนที่ภาพยนตร์ไม่ได้ “ทำงาน” อย่างเต็มที่ในความหมายทั่วไป แต่ก็มีบางฉากที่ทำให้ผมขนลุก มีฉากหนึ่งในภาพยนตร์ที่เอริคและเชลลีกำลังเดินข้ามสะพาน และเชลลีพูดถึงการกระโดดแบบไม่ได้ติดตลก พวกเขาจินตนาการถึงการกระโดดสองครั้งที่จบลงด้วยความตาย ส่วนเชลลีจินตนาการว่าวัยรุ่นจะสร้างศาลเจ้าให้กับพวกเขา ฉันคิดว่าในอนาคต วัยรุ่นจะสร้างเทวสถานให้กับหนังเรื่องนี้ในแบบของตัวเอง มันเป็นหนังแบบที่ถ้าคุณดูตอนอายุ 14 คุณจะดูอีกสักสิบหรือยี่สิบรอบ แล้วก็เกิดแรงบันดาลใจอยากหยิบหนังสือจากห้องสมุดมาอ่าน หรืออาจจะท่องจำบทกวีบ้าง