เสียง : ไทย

5.3

ดูหนัง The Predator เดอะ เพรดเดเทอร์ 2018 พากย์ไทย เต็มเรื่อง

เรื่องย่อ:The Predator เดอะ เพรดเดเทอร์ 2018 พากย์ไทย “The Predator” ของเชน แบล็ก เป็นหนังแอ็คชั่นสุดมันส์ โหดเหี้ยม ที่ไม่เสียเวลาไปกับการดำเนินเรื่อง—ไม่ต่างจากตัวละครเอกในเรื่อง มันไม่เน้นบทสนทนาที่ไร้สาระ หรือมุกตลกแบบเสียดสี แต่กลับให้ความรู้สึกทั้งเคารพและย้อนยุคไปกับหนังแอ็คชั่นยุค 80 และในขณะเดียวกันก็สดใหม่ ไม่มีอะไรที่ดูเสแสร้งหรือเกินจริงอย่างที่เรามักเห็นในหนังที่ล้อเลียนหนังแอ็คชั่นยุค 80 แทนที่จะพยายามหาเหตุผลว่าทำไมหนังเหล่านั้นถึงยังคงได้รับความนิยมมาจนถึงทุกวันนี้ การเลียนแบบหรือล้อเลียนนั้นง่าย แต่การถามว่าทำไม “Predator” ภาคแรกถึงประสบความสำเร็จอย่างมากและพยายามสร้างความสำเร็จแบบนั้นอีกครั้งนั้นยากกว่ามาก ด้วยทีมนักแสดงที่ยอดเยี่ยมและการดำเนินเรื่องที่เฉียบคม นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจากหนังที่ชื่อว่า “The Predator” แบล็กไม่เสียเวลาเลย เปิดเรื่องด้วยฉากยานอวกาศของ Predator พุ่งตรงมายังโลก ควินน์ แมคเคนนา (บอยด์ โฮลบรูค) สไนเปอร์ กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ จู่ๆ ก็เกือบถูกแคปซูลหลบหนีที่บรรจุสิ่งมีชีวิตในตำนานพุ่งชน แมคเคนนาได้อุปกรณ์ของเอเลี่ยนมาบางส่วน ส่งบางส่วนกลับบ้าน และซ่อนชิ้นส่วนสุดโหดชิ้นหนึ่งไว้ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ แทนที่จะส่งไปที่ตู้ไปรษณีย์ พัสดุกลับไปตกอยู่ที่หน้าบ้านของเขา ซึ่งรory (เจคอบ เทรมเบลย์) ลูกชายของเขาเปิดออกและพบอาวุธและหน้ากากของพรีเดเตอร์ ในขณะเดียวกัน เคซีย์ แบร็กเก็ต (โอลิเวีย มันน์) ครูสอนวิทยาศาสตร์ ถูกเรียกตัวมาตรวจสอบพรีเดเตอร์ที่แมคเคนนาทำให้หมดสภาพ โดยถูกรังแกโดยเทรเกอร์ (สเตอร์ลิง เค. บราวน์ ผู้แสดงได้อย่างยอดเยี่ยม พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาควรรับบทตัวร้ายบ่อยกว่านี้) ในขณะที่เรื่องราวต่างๆ กำลังจะวุ่นวายอย่างที่คาดไว้ แมคเคนนาถูกจับขึ้นรถบัสไปพร้อมกับนักโทษทหารคนอื่นๆ รวมถึงเนบราสกา (เทรแวนเต โรดส์ ซึ่งควรจะเป็นดาราแอ็คชั่นถ้ามีความยุติธรรม) คอยล์ (คีแกน-ไมเคิล คีย์) แบ็กซ์ลีย์ (โทมัส เจน) ลินช์ (อัลฟี อัลเลน) และเน็ตเทิลส์ (ออกัสโต อากีเลรา) แก๊งนี้มีชื่อเล่นว่า “เดอะ ลูนี่ส์” และในที่สุดก็ได้พบกับเคซีย์ พวกเขาทั้งหมดพยายามไล่ตามนักล่าให้ทันก่อนที่เขาจะไปถึงตัวรory เพื่อเอาของคืน ภาพยนตร์เรื่องนี้ร่วมเขียนบทโดยเฟรด เดคเกอร์ ไอคอนแห่งยุค 80 อีกคนหนึ่ง เป็นภาพยนตร์ที่เข้าใจและแสวงหาสิ่งที่ผู้ชมต้องการอย่างเฉียบแหลม ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้สร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นคนอื่นๆ ควรเรียนรู้จากแบล็ก “The Predator” มีจังหวะและโครงสร้างที่ง่ายต่อการมองข้าม แต่ทำได้ยากกว่าที่หลายคนอาจคิด สิ่งที่ทำให้ “The Predator” โดดเด่นคือวิธีการที่แบล็กตัดสลับฉากไปมา ให้ตัวละครแต่ละตัวมีบทพูดและการพัฒนาตัวละครเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาเป็นมากกว่าแค่เหยื่อให้ผู้ล่า แต่ก็ไม่ยืดเยื้อจนเกินไปจนผู้ชมรู้สึกเบื่อหน่าย แบล็กได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากนักแสดงที่มีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อ และเขารู้จักวิธีเสริมจุดแข็งของพวกเขา โฮลบรูกและโรดส์เป็นคู่หูในหนังแอ็คชั่นที่คุณไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณต้องการ มุนน์ก็ทำได้ดี (แม้ว่าตัวละครของเธอจะลดบทบาทลงในครึ่งหลัง) และเจนกับคีย์ก็เป็นตัวละครตลกที่สร้างความสนุกสนาน นอกเหนือจากการคัดเลือกนักแสดงแล้ว สิ่งที่ทำให้ “The Predator” เหนือกว่าความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้นได้ง่ายๆ คือวิธีการที่แบล็กและเดกเกอร์จัดการกับโทนของเรื่อง พวกเขายังคงรักษาความเป็นหนังแอ็คชั่นยุคเก่าอย่าง “The Predator” เอาไว้ โดยพยายามสร้างกลุ่มตัวละครสุดป่วนจากภาคแรกขึ้นมาใหม่ แต่ก็ยังนำเอาองค์ประกอบหลักๆ ของหนังแอ็คชั่นยุค 80 มาใช้ด้วย เช่น “เด็กที่รู้เรื่องเอเลี่ยนมากกว่าผู้ใหญ่” และ “พวกเจ้าหน้าที่รัฐที่ดูจะรับมือยากในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาพระเอกเพื่อเอาตัวรอด” อย่างไรก็ตาม “The Predator” ก็ไม่ได้ดูเหมือนหนังล้อเลียนเสียทีเดียว คุณจะรู้สึกได้ว่าแบล็กชื่นชอบองค์ประกอบเหล่านี้จริงๆ แต่ “The Predator” กลับแผ่วลงเมื่อถึงจุดไคลแม็กซ์ ฉากสุดท้ายบางฉากตัดต่อได้ไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับฉากก่อนหน้า ผมชอบฉากแรกๆ มากกว่า เพราะเราได้รู้จักตัวละครมากขึ้น โดยเฉพาะฉากที่ Predator แหกคุกออกมา และฉากที่ยอดเยี่ยมกับ…รอสักครู่…สุนัข Predator ใช่แล้ว หนังเรื่องนี้มีสุนัข Predator ด้วย คุณผู้อ่านคงรู้แล้วว่าอยากดูหนังที่มีสุนัข Predator หรือไม่ ถ้าคุณทำเช่นนั้น ฉันคิดว่าคุณจะต้องพอใจกับตัวนี้อย่างแน่นอน “The Predator” ของเชน แบล็ก เป็นหนังแอ็คชั่นสุดมันส์ โหดเหี้ยม ที่ไม่เสียเวลาไปกับการดำเนินเรื่อง—ไม่ต่างจากตัวละครเอกในเรื่อง มันไม่เน้นบทสนทนาที่ไร้สาระ หรือมุกตลกแบบเสียดสี แต่กลับให้ความรู้สึกทั้งเคารพและย้อนยุคไปกับหนังแอ็คชั่นยุค 80 และในขณะเดียวกันก็สดใหม่ ไม่มีอะไรที่ดูเสแสร้งหรือเกินจริงอย่างที่เรามักเห็นในหนังที่ล้อเลียนหนังแอ็คชั่นยุค 80 แทนที่จะพยายามหาเหตุผลว่าทำไมหนังเหล่านั้นถึงยังคงได้รับความนิยมมาจนถึงทุกวันนี้ การเลียนแบบหรือล้อเลียนนั้นง่าย แต่การถามว่าทำไม “Predator” ภาคแรกถึงประสบความสำเร็จอย่างมากและพยายามสร้างความสำเร็จแบบนั้นอีกครั้งนั้นยากกว่ามาก ด้วยทีมนักแสดงที่ยอดเยี่ยมและการดำเนินเรื่องที่เฉียบคม นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจากหนังที่ชื่อว่า “The Predator” แบล็กไม่เสียเวลาเลย เปิดเรื่องด้วยฉากยานอวกาศของ Predator พุ่งตรงมายังโลก ควินน์ แมคเคนนา (บอยด์ โฮลบรูค) สไนเปอร์ กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ จู่ๆ ก็เกือบถูกแคปซูลหลบหนีที่บรรจุสิ่งมีชีวิตในตำนานพุ่งชน แมคเคนนาได้อุปกรณ์ของเอเลี่ยนมาบางส่วน ส่งบางส่วนกลับบ้าน และซ่อนชิ้นส่วนสุดโหดชิ้นหนึ่งไว้ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ แทนที่จะส่งไปที่ตู้ไปรษณีย์ พัสดุกลับไปตกอยู่ที่หน้าบ้านของเขา ซึ่งรory (เจคอบ เทรมเบลย์) ลูกชายของเขาเปิดออกและพบอาวุธและหน้ากากของพรีเดเตอร์ ในขณะเดียวกัน เคซีย์ แบร็กเก็ต (โอลิเวีย มันน์) ครูสอนวิทยาศาสตร์ ถูกเรียกตัวมาตรวจสอบพรีเดเตอร์ที่แมคเคนนาทำให้หมดสภาพ โดยถูกรังแกโดยเทรเกอร์ (สเตอร์ลิง เค. บราวน์ ผู้แสดงได้อย่างยอดเยี่ยม พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาควรรับบทตัวร้ายบ่อยกว่านี้) ในขณะที่เรื่องราวต่างๆ กำลังจะวุ่นวายอย่างที่คาดไว้ แมคเคนนาถูกจับขึ้นรถบัสไปพร้อมกับนักโทษทหารคนอื่นๆ รวมถึงเนบราสกา (เทรแวนเต โรดส์ ซึ่งควรจะเป็นดาราแอ็คชั่นถ้ามีความยุติธรรม) คอยล์ (คีแกน-ไมเคิล คีย์) แบ็กซ์ลีย์ (โทมัส เจน) ลินช์ (อัลฟี อัลเลน) และเน็ตเทิลส์ (ออกัสโต อากีเลรา) แก๊งนี้มีชื่อเล่นว่า “เดอะ ลูนี่ส์” และในที่สุดก็ได้พบกับเคซีย์ พวกเขาทั้งหมดพยายามไล่ตามนักล่าให้ทันก่อนที่เขาจะไปถึงตัวรory เพื่อเอาของคืน ภาพยนตร์เรื่องนี้ร่วมเขียนบทโดยเฟรด เดคเกอร์ ไอคอนแห่งยุค 80 อีกคนหนึ่ง เป็นภาพยนตร์ที่เข้าใจและแสวงหาสิ่งที่ผู้ชมต้องการอย่างเฉียบแหลม ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้สร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นคนอื่นๆ ควรเรียนรู้จากแบล็ก “The Predator” มีจังหวะและโครงสร้างที่ง่ายต่อการมองข้าม แต่ทำได้ยากกว่าที่หลายคนอาจคิด สิ่งที่ทำให้ “The Predator” โดดเด่นคือวิธีการที่แบล็กตัดสลับฉากไปมา ให้ตัวละครแต่ละตัวมีบทพูดและการพัฒนาตัวละครเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาเป็นมากกว่าแค่เหยื่อให้ผู้ล่า แต่ก็ไม่ยืดเยื้อจนเกินไปจนผู้ชมรู้สึกเบื่อหน่าย แบล็กได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากนักแสดงที่มีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อ และเขารู้จักวิธีเสริมจุดแข็งของพวกเขา โฮลบรูกและโรดส์เป็นคู่หูในหนังแอ็คชั่นที่คุณไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณต้องการ มุนน์ก็ทำได้ดี (แม้ว่าตัวละครของเธอจะลดบทบาทลงในครึ่งหลัง) และเจนกับคีย์ก็เป็นตัวละครตลกที่สร้างความสนุกสนาน นอกเหนือจากการคัดเลือกนักแสดงแล้ว สิ่งที่ทำให้ “The Predator” เหนือกว่าความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้นได้ง่ายๆ คือวิธีการที่แบล็กและเดกเกอร์จัดการกับโทนของเรื่อง พวกเขายังคงรักษาความเป็นหนังแอ็คชั่นยุคเก่าอย่าง “The Predator” เอาไว้ โดยพยายามสร้างกลุ่มตัวละครสุดป่วนจากภาคแรกขึ้นมาใหม่ แต่ก็ยังนำเอาองค์ประกอบหลักๆ ของหนังแอ็คชั่นยุค 80 มาใช้ด้วย เช่น “เด็กที่รู้เรื่องเอเลี่ยนมากกว่าผู้ใหญ่” และ “พวกเจ้าหน้าที่รัฐที่ดูจะรับมือยากในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาพระเอกเพื่อเอาตัวรอด” อย่างไรก็ตาม “The Predator” ก็ไม่ได้ดูเหมือนหนังล้อเลียนเสียทีเดียว คุณจะรู้สึกได้ว่าแบล็กชื่นชอบองค์ประกอบเหล่านี้จริงๆ แต่ “The Predator” กลับแผ่วลงเมื่อถึงจุดไคลแม็กซ์ ฉากสุดท้ายบางฉากตัดต่อได้ไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับฉากก่อนหน้า ผมชอบฉากแรกๆ มากกว่า เพราะเราได้รู้จักตัวละครมากขึ้น โดยเฉพาะฉากที่ Predator แหกคุกออกมา และฉากที่ยอดเยี่ยมกับ…รอสักครู่…สุนัข Predator ใช่แล้ว หนังเรื่องนี้มีสุนัข Predator ด้วย คุณผู้อ่านคงรู้แล้วว่าอยากดูหนังที่มีสุนัข Predator หรือไม่ ถ้าคุณทำเช่นนั้น ฉันคิดว่าคุณจะต้องพอใจกับตัวนี้อย่างแน่นอน