Oppenheimer ออพเพนไฮเมอร์ 2023 พากย์ไทย
ตัวอย่างหนัง Oppenheimer ออพเพนไฮเมอร์ 2023 พากย์ไทย
![ดูหนังออนไลน์ Oppenheimer ออพเพนไฮเมอร์ 2023 พากย์ไทย](https://movie-herenuad.com/wp-content/uploads/2023/12/8f13436a3ca0f7eea8622ae1835dd93a4f4363a3.jpg)
ดูหนัง Oppenheimer ออพเพนไฮเมอร์ 2023 พากย์ไทย เต็มเรื่อง
เรื่องย่อ: Oppenheimer ออพเพนไฮเมอร์ 2023 พากย์ไทย เรื่องราวของ Oppenheimer ชายผู้มีปัญหาในตัวเองมากมาย แต่ก็ถูกมองข้ามไปด้วยความปราดเปรื่องของตัวเขา เมื่อเขาถูกขอความช่วยเหลือให้หาหนทางยุติสงครามโลกครั้งที่สอง เขาก็ชี้ไปที่ความหวังเดียวเท่านั้น คือ อาวุธปรมาณูที่มีพลังทำลายล้างรุนแรงจนสามารถยับยั้งไม่ให้ทุกฝ่ายต่อสู้กันต่อไปได้อีก
สำหรับการคาดเดาก่อนเผยแพร่ทั้งหมดเกี่ยวกับวิธีที่ผู้สร้างภาพยนตร์แอนะล็อกชื่อดังอย่าง “Oppenheimer” ของคริสโตเฟอร์ โนแลน จะสร้างการระเบิดของระเบิดปรมาณูลูกแรกขึ้นมาใหม่ สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้กลับกลายเป็นอย่างอื่น นั่นก็คือ ใบหน้าของมนุษย์ ชีวประวัติความยาวสามชั่วโมงของเจ. โรเบิร์ต ออพเพนไฮเมอร์ (คิลเลียน เมอร์ฟี่) เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับใบหน้า พวกเขาพูดมาก พวกเขาฟัง. พวกเขาตอบสนองต่อข่าวดีและข่าวร้าย และบางครั้งพวกเขาก็หลงอยู่ในหัวของตัวเอง—ไม่มากไปกว่าตัวละครชื่อเรื่อง ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมอาวุธนิวเคลียร์ที่ลอส อลามอส ซึ่งผลงานด้านวิทยาศาสตร์ในวันโลกาวินาศทำให้เขาได้รับฉายาว่า The American Prometheus (ตามชื่อเรื่องของแหล่งข้อมูลหลักของโนแลน ชีวประวัติโดย Kai Bird และ Martin J. Sherman) โนแลนและผู้กำกับภาพ ฮอยต์ ฟาน ฮอยทีมาใช้ระบบภาพยนตร์ IMAX ขนาดใหญ่ไม่เพียงแต่เพื่อจับภาพความงดงามของภาพพาโนรามาของทะเลทรายในนิวเม็กซิโกเท่านั้น แต่ยังตัดกันความเยือกเย็นภายนอกและความวุ่นวายภายในของออพเพนไฮเมอร์ นักคณิตศาสตร์ผู้เก่งกาจและเป็นนักแสดงที่ไม่ธรรมดาและผู้นำที่มีนิสัยหุนหันพลันแล่นและ ความอยากทางเพศที่ไม่รู้จักพอทำให้ชีวิตส่วนตัวของเขาหายนะ และการมีส่วนร่วมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่ออารยธรรมคืออาวุธที่สามารถทำลายอารยธรรมได้ ภาพระยะใกล้หลังจากภาพระยะใกล้แสดงให้เห็นใบหน้าของดารา Cillian Murphy จ้องมองไปที่ระยะกลาง นอกจอ และบางครั้งก็มองเข้าไปในเลนส์โดยตรง ในขณะที่ Oppenheimer แยกตัวออกจากปฏิสัมพันธ์ที่ไม่พึงประสงค์ หรือหลงอยู่ในความทรงจำ จินตนาการ และฝันร้ายที่ตื่นขึ้น “Oppenheimer” ค้นพบพลังของการถ่ายภาพระยะใกล้ขนาดใหญ่ของใบหน้าผู้คนในขณะที่พวกเขาต่อสู้กับตัวตนของพวกเขา และใครที่คนอื่นตัดสินใจว่าพวกเขาเป็น และสิ่งที่พวกเขาทำกับตัวเองและผู้อื่น บางครั้งการถ่ายภาพระยะใกล้ของใบหน้าของผู้คนก็ ถูกขัดจังหวะด้วยเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นหรือเกิดขึ้นแล้วอย่างฉับพลัน มีภาพเปลวไฟ เศษซาก และการระเบิดปฏิกิริยาลูกโซ่เล็กๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ซึ่งมีลักษณะคล้ายเส้นประทัด รวมถึงภาพที่ไม่ก่อความไม่สงบที่ทำให้เกิดภัยพิบัติส่วนบุคคลอันเลวร้ายอื่นๆ (มีเหตุการณ์ย้อนอดีตที่ค่อยๆ ขยายออกไปมากมายในหนังเรื่องนี้ โดยที่คุณจะได้เห็นแวบหนึ่งของบางสิ่งก่อน จากนั้นค่อยดูเพิ่มเติม และสุดท้ายก็เห็นทั้งหมด) แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เพียงแค่เกี่ยวข้องกับระเบิดลูกใหญ่ที่ออพเพนไฮเมอร์ ทีมหวังที่จะระเบิดในทะเลทราย หรือตัวเล็ก ๆ ที่จุดชนวนอย่างต่อเนื่องในชีวิตของออพเพนไฮเมอร์ บางครั้งอาจเป็นเพราะเขากดปุ่มสีแดงขนาดใหญ่เป็นการส่วนตัวในช่วงเวลาแห่งความโกรธ ความหยิ่งยโส หรือตัณหา และบางครั้งก็เพราะเขาทำผิดที่ไร้เดียงสาหรือไร้ความคิด นั่นทำให้ใครคนหนึ่งไม่พอใจเมื่อนานมาแล้ว และคนที่ถูกกระทำผิดก็ตอบโต้ด้วยสิ่งที่เทียบเท่ากับระเบิดที่ล่าช้าตามเวลา การตัดแบบ “ฟิสไซล์” เพื่อยืมคำศัพท์ทางฟิสิกส์ ยังเป็นคำอุปมาของเอฟเฟกต์โดมิโนที่เกิดจากการตัดสินใจของแต่ละบุคคล และปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ทำให้สิ่งอื่นๆ เกิดขึ้นตามมา หลักการนี้ยังมองเห็นได้ด้วยภาพระลอกคลื่นในน้ำซ้ำๆ โดยเริ่มจากการเปิดโคลสอัพของเม็ดฝนที่ทำให้เกิดวงกลมที่ขยายออกไปบนพื้นผิว ซึ่งบ่งบอกถึงการสิ้นสุดอาชีพของออพเพนไฮเมอร์ในฐานะที่ปรึกษาของรัฐบาลและบุคคลสาธารณะ และการระเบิดของนิวเคลียร์ลูกแรกที่ ลอส อลามอส (ซึ่งผู้สังเกตการณ์เห็น ได้ยิน แล้วรู้สึกในที่สุด ถึงผลกระทบอันเลวร้ายทั้งหมด) ความสนใจและความหมายของภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับใบหน้า ไม่ใช่แค่ใบหน้าของออพเพนไฮเมอร์เท่านั้น แต่รวมถึงใบหน้าของตัวละครสำคัญอื่นๆ ด้วย รวมถึงนายพลเลสลี โกรฟส์ (แมตต์ เดมอน) ผู้บังคับบัญชากองทัพของลอส อลามอส; คิตตี้ ออพเพนไฮเมอร์ ภรรยาผู้ทุกข์ทนของโรเบิร์ต (เอมิลี่ บลันท์) ซึ่งจิตใจที่มีไหวพริบสามารถหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้มากมายหากสามีของเธอจะฟังเท่านั้น และลูอิส สเตราส์ (โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์) ประธานคณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณูที่ดูหมิ่นออพเพนไฮเมอร์ด้วยเหตุผลหลายประการ รวมถึงการตัดสินใจของเขาที่จะแยกตัวออกจากรากเหง้าชาวยิวของเขา และผู้ที่ใช้เวลาหลายปีในการพยายามทำให้อาชีพการงานหลังลอสอลามอสของออพเพนไฮเมอร์ต้องหยุดชะงัก . เรื่องหลังประกอบด้วยเรื่องราวเต็มความยาวที่อยู่ติดกันเกี่ยวกับความใจแคบ ความธรรมดา และความอิจฉา สเตราส์เป็น Salieri ของ Mozart ของ Oppenheimer โดยเตือนผู้อื่นเป็นประจำและบ่อยครั้งอย่างน่าสมเพชว่าเขาเรียนฟิสิกส์เหมือนกันในสมัยก่อน และเขาเป็นคนดี ไม่เหมือน Oppenheimer ผู้ล่วงประเวณีและเห็นใจคอมมิวนิสต์ (ภาพยนตร์นี้ยืนยันว่าสเตราส์รั่วไหลแฟ้ม FBI เกี่ยวกับสมาคมก้าวหน้าและคอมมิวนิสต์ของเขาไปยังบุคคลที่สาม ซึ่งต่อมาได้เขียนถึงผู้อำนวยการสำนักงาน เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์) ภาพยนตร์เรื่องนี้พูดถึงหลักการข้อหนึ่งของฟิสิกส์ควอนตัมค่อนข้างบ่อย ซึ่งถือว่าการสังเกตปรากฏการณ์ควอนตัมด้วยเครื่องตรวจจับหรือเครื่องมือสามารถเปลี่ยนผลลัพธ์ของการทดลองนี้ได้ การแก้ไขแสดงให้เห็นโดยการวางกรอบการรับรู้ของเราเกี่ยวกับเหตุการณ์ใหม่อยู่ตลอดเวลาเพื่อเปลี่ยนความหมายของมัน และสคริปต์ก็ทำโดยการเพิ่มข้อมูลใหม่ที่บ่อนทำลาย ขัดแย้ง หรือขยายความรู้สึกของเราว่าทำไมตัวละครถึงทำอะไรบางอย่าง หรือไม่ว่าพวกเขาจะรู้ด้วยซ้ำว่าทำไม พวกเขาทำมัน ฉันเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่ “ออพเพนไฮเมอร์” เป็นเรื่องเกี่ยวกับจริงๆ มากกว่าระเบิดปรมาณูเสียอีก หรือแม้แต่ผลกระทบต่อสงครามและประชากรพลเรือนญี่ปุ่น ซึ่งได้รับการพูดถึงแต่ไม่เคยแสดงออกมา ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าระเบิดปรมาณูส่งผลอย่างไรต่อเนื้อมนุษย์ แต่ไม่ใช่การจำลองการโจมตีญี่ปุ่นที่เกิดขึ้นจริง: ออพเพนไฮเมอร์ผู้เจ็บปวดจินตนาการจินตนาการว่าชาวอเมริกันกำลังฝ่าฟันมันไป การตัดสินใจสร้างภาพยนตร์ครั้งนี้มีแนวโน้มที่จะเป็นศัตรูกันทั้งผู้ชมที่ต้องการการพิจารณาโดยตรงมากขึ้นเกี่ยวกับการทำลายล้างฮิโรชิมาและนางาซากิ และผู้ที่ยอมรับข้อโต้แย้งที่สเตราส์และคนอื่นๆ เสนอว่าจะต้องทิ้งระเบิดเพราะญี่ปุ่นจะไม่มีวันยอมจำนนเป็นอย่างอื่น . ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ระบุว่าคิดว่าการตีความนั้นเป็นจริงหรือเข้าข้างออพเพนไฮเมอร์และคนอื่นๆ ที่ยืนกรานว่าญี่ปุ่นต้องคุกเข่าลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และจะยอมแพ้ในที่สุดหากปราศจากการโจมตีด้วยปรมาณูที่คร่าชีวิตผู้คนไปหลายร้อยคน พลเรือนหลายพันคน ไม่ นี่เป็นภาพยนตร์ที่ให้อิสระและการปล่อยตัวของนักประพันธ์ กวี และนักประพันธ์เพลงโอเปร่า มันทำในสิ่งที่เราคาดหวัง: สร้างละครชีวิตของออพเพนไฮเมอร์และบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์อื่นๆ ในวงโคจรของเขาด้วยวิธีที่กล้าหาญทางสุนทรีย์ ในขณะเดียวกันก็ปล่อยให้ตัวละครทั้งหมดและเหตุการณ์ทั้งหมดถูกนำมาใช้ในเชิงเปรียบเทียบและเป็นสัญลักษณ์เช่นกัน เพื่อที่พวกเขา กลายเป็นองค์ประกอบแบบ pointillistic บนผืนผ้าใบที่มีขนาดใหญ่กว่ามากซึ่งเกี่ยวกับความลึกลับของบุคลิกภาพของมนุษย์และผลกระทบที่คาดไม่ถึงจากการตัดสินใจของบุคคลและสังคม นี่เป็นอีกสิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับ “ออพเพนไฮเมอร์” มันไม่ได้เกี่ยวกับออพเพนไฮเมอร์ทั้งหมด แม้ว่าใบหน้าที่ไร้ค่าของเมอร์ฟี่และดวงตาที่หลอกหลอนแต่ทึบก็ครอบงำภาพยนตร์เรื่องนี้ นอกจากนี้ยังเกี่ยวกับผลกระทบของบุคลิกภาพและการตัดสินใจของออพเพนไฮเมอร์ที่มีต่อผู้อื่น จากสมาชิกที่มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าคนอื่นๆ ในทีมพัฒนาระเบิดปรมาณูของเขา (รวมถึง Edwin Teller จาก Benny Safdie ที่ต้องการข้ามไปข้างหน้าเพื่อสร้างระเบิดไฮโดรเจนที่ทรงพลังยิ่งกว่านั้น และในที่สุด ทำ) กับคิตตี้ที่ถูกเนรเทศ; Jean Tatlock นายหญิงของออพเพนไฮเมอร์ (ฟลอเรนซ์ พัคห์ซึ่งมีอารมณ์คุกรุ่นเผาตัวเองของกลอเรีย กราแฮม); นายพลโกรฟส์ ผู้ชื่นชอบออพเพนไฮเมอร์แม้จะเย่อหยิ่ง แต่จะไม่เข้าข้างเขาเรื่องรัฐบาลสหรัฐฯ และแม้แต่แฮร์รี ทรูแมน ประธานาธิบดีสหรัฐที่สั่งทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ (รับบทโดยแกรี่ โอลด์แมน) และผู้ที่เยาะเย้ยออพเพนไฮเมอร์ว่าเป็น “เด็กขี้แย” ที่ไร้เดียงสาและหลงตัวเองที่มองประวัติศาสตร์เป็นหลักในแง่ของความรู้สึกของตัวเอง การตัดต่อของ Jennifer Lame มีลักษณะเป็นแท่งปริซึมและไม่หยุดยั้ง มักเป็นแบบ Terrence Malick-y ที่แผ่วเบา โดยข้ามระหว่างช่วงเวลาสามช่วงขึ้นไปภายในไม่กี่วินาที ผสมผสานกับดนตรีที่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องโดย Ludwig Göransson ซึ่งผสมผสานกับบทสนทนาและบทพูดที่ไม่หยุดหย่อนไม่แพ้กัน เพื่อสร้างเพลงอธิบายทางวิทยาศาสตร์ที่แปลกแต่โดดเด่น ซึ่งคงเป็นความรู้สึกเมื่อได้อ่าน American Prometheus ขณะฟังเพลย์ลิสต์เพลงประกอบภาพยนตร์ของ Philip Glass . ภาพยนตร์ที่ไม่ใช่เชิงเส้นเช่นนี้ทำหน้าที่จับการเคลื่อนไหวของเครื่องจักรพินบอลตามจิตสำนึกของมนุษย์ได้ดีกว่าภาพยนตร์เชิงเส้น และยังจับภาพความรู้สึกของการอ่านหนังสือรอบรู้ของบุคคลที่สาม (หรือชีวประวัติที่อนุญาตให้ตัวเองจินตนาการได้) สิ่งที่ผู้ถูกทดลองอาจคิดหรือรู้สึก) นอกจากนี้ยังจับกระบวนการทางจิตในการอ่านข้อความและตอบสนองต่อข้อความทางอารมณ์และภายในรวมถึงทางสติปัญญาอีกด้วย จิตใจจะยึดอยู่กับข้อความ แต่มันยังกระโดดออกไปข้างนอกด้วย เชื่อมโยงข้อความกับข้อความอื่น ความรู้ภายนอก และประสบการณ์และจินตนาการของตนเอง บทวิจารณ์นี้ไม่ได้เจาะลึกถึงเนื้อเรื่องของภาพยนตร์หรือประวัติศาสตร์ในโลกแห่งความเป็นจริงที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะมันไม่สำคัญ (แน่นอนว่าเป็นเช่นนั้น) แต่เพราะ—เช่นเคยกับกรณีของโนแลน—สิ่งดึงดูดหลักคือ ไม่ใช่นิทานแต่เป็นการบอกเล่า โนแลนถูกเยาะเย้ยว่าเป็นนักเขียนบทละครน้อยกว่านักแสดงครึ่งหนึ่ง นักคณิตศาสตร์ครึ่งหนึ่ง สร้างภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ที่ตลกขบขันและซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นปริศนาพอๆ กับเรื่องราว แต่ไม่ว่าลักษณะดังกล่าวจะเป็นจริงหรือไม่ (และฉันก็เชื่อมั่นมากขึ้นว่ามันไม่เคยเป็นเช่นนั้นเลย) ดูเหมือนว่านอกเหนือจากประเด็นนี้แล้ว เมื่อคุณเห็นว่ามันถูกนำไปใช้กับชีวประวัติของบุคคลจริงๆ อย่างไตร่ตรองและคุ้มค่าเพียงใด “ออพเพนไฮเมอร์” อาจดูเหมือนเป็นจุดเปลี่ยนในผลงานของผู้กำกับ เมื่อเขานำแนวทางปฏิบัติด้านโวหารและเทคนิคทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาตลอด 20 ปีที่ผ่านมามาสร้างเป็นหนังฟอร์มยักษ์ทางปัญญาและเปลี่ยนให้เข้าด้านใน ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นแนววิชาการ – ชีวประวัติที่หลอนประสาทราวกับภาพยนตร์ของ Oliver Stone ในยุค 90 ที่ได้รับการตัดต่อภายในเวลาไม่ถึง 1 นิ้วของชีวิต (บางครั้งก็เหมือนกับว่าฉากม้านั่งในสวนสาธารณะใน “JFK” ถูกขยายเป็นสามชั่วโมง) นอกจากนี้ยังมีอารมณ์ขันที่มืดมนในโหมด Stanley Kubrick เช่นเมื่อเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐพบกันเพื่อพิจารณารายชื่อเมืองที่เป็นไปได้ในญี่ปุ่นที่จะวางระเบิด และชายที่อ่านรายชื่อดังกล่าวบอกว่าเขาเพิ่งตัดสินใจอย่างเป็นผู้บริหารที่จะลบออก เกียวโตจากนั้นเพราะเขาและภรรยาฮันนีมูนที่นั่น (ความเชื่อมโยงของ Kubrick กระชับยิ่งขึ้นด้วยการปรากฏตัวของ Matthew Modine ดาราจาก “Full Metal Jacket” ซึ่งร่วมแสดงในฐานะวิศวกรและนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน Vannevar Bush) นี่คือตัวอย่างของงานศิลปะยอดนิยมระดับแนวหน้าที่ผลิตในสตูดิโอ ด้วยท่าทางผยอง ชวนให้นึกถึง “The Insider” ของ Michael Mann, Terrence Malick ในช่วงปลายยุค, ภาพยนตร์แนวอาร์ตที่มีการตัดต่อแบบไม่เชิงเส้น เช่น “Hiroshima Mon Amour”, “The Pawnbroker”, “All That Jazz” และ “Picnic at Hanging Rock” “; และอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้คือ “Citizen Kane” (ยังมีความลึกลับเหมือน Rosebud เกี่ยวกับสิ่งที่ Oppenheimer และฮีโร่ของเขา Albert Einstein ซึ่งรับบทโดย Tom Conti พูดคุยกันที่ริมฝั่งสระน้ำพรินซ์ตัน) การแสดงส่วนใหญ่มีความรู้สึก “หนังเก่า” อยู่บ้าง โดยนักแสดงจะหลุดออกจากบทและไม่ขยับหน้ามากเท่ากับในเรื่องราวที่ทันสมัยกว่า บทสนทนาจำนวนมากดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดพลังตลกขบขัน สิ่งนี้เกิดขึ้นอย่างรุนแรงที่สุดในการโต้แย้งระหว่างโรเบิร์ตและคิตตี้เกี่ยวกับความไม่รอบคอบทางเพศของเขาและการปฏิเสธที่จะฟังคำแนะนำที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเธอ การถกเถียงที่เป็นนามธรรมมากขึ้นเกี่ยวกับอำนาจและความรับผิดชอบระหว่างโรเบิร์ตและนายพลโกรฟส์ และฉากระหว่างสเตราส์กับผู้ช่วยวุฒิสภา (อัลเดน เอห์เรนไรช์) ที่กำลังให้คำแนะนำเขาในขณะที่เขาเป็นพยานต่อหน้าคณะกรรมการว่าเขาหวังว่าจะอนุมัติให้เขาดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีของประธานาธิบดีดไวต์ ไอเซนฮาวร์ แต่ในแง่ของประสบการณ์ทางกายภาพ “ออพเพนไฮเมอร์” ก็เป็นอย่างอื่นไปโดยสิ้นเชิง ยากที่จะบอกว่าอะไรกันแน่ และนั่นคือสิ่งที่น่าทึ่งมาก ฉันได้ยินคำบ่นว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ “ยาวเกินไป” ที่อาจจบลงด้วยการระเบิดลูกแรก และสามารถทำได้โดยไม่ต้องพูดถึงชีวิตทางเพศของออพเพนไฮเมอร์และความเป็นปฏิปักษ์ของสเตราส์ และนั่นเป็นตัวตนที่ชั่วร้าย – พ่ายแพ้ในการอุทิศเวลาจำนวนมาก รวมทั้งชั่วโมงที่สามส่วนใหญ่ให้กับการพิจารณาคดีของรัฐบาลสองฝ่าย: การประชุมที่ออพเพนไฮเมอร์พยายามขอต่ออายุการกวาดล้างด้านความปลอดภัย และสเตราส์พยายามขออนุมัติให้เป็นคณะรัฐมนตรีของไอเซนฮาวร์ แต่แนวโน้มที่ฉุนเฉียวอย่างรุนแรงของภาพยนตร์เรื่องนี้ช่วยเสริมการอภิปรายทางทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการและเหตุผลของบุคลิกภาพส่วนบุคคลและส่วนรวม ตัวละครทุกตัวจะปรากฏต่อหน้าศาลและต้องรับผิดชอบต่อความขัดแย้ง ความหน้าซื่อใจคด และบาปของพวกเขาในระดับที่มากขึ้นเรื่อยๆ ศาลอยู่ข้างนอกนั่นในความมืด เราได้รับข้อมูลแล้วแต่ไม่ได้บอกว่าควรตัดสินใจอย่างไร ซึ่งก็เป็นไปตามที่ควรจะเป็น